Mijn naam is T. en ben 24 jaar oud. Ik heb een dochtertje van 6 die woonachtig is bij haar vader. Ik ben nu 2 jaar bezig om haar voorgoed bij me terug te krijgen maar alle instanties werken tegen en wordt ik door het kastje naar het muurtje gestuurd.

Mijn ex werkt me op alle fronten tegen, na een relatie van bijna 8 jaar ben ik bij hem weggegaan omdat ik het niet meer aankon. Mijn ex heeft me al die jaren lichamelijk en geestelijk mishandeld. Bij heel veel was m'n dochtertje getuigen van en heeft ze heel veel dingen gezien en gehoord. De laatste keer dat ik m'n dochtertje heb gezien was op 3 december 2006. Heb haar nu de laatste 2 weken net een uurtje gezien. Ja, er is een vonnis uitgesproken dat ik haar 1 uurtje per 2 weken mag zien onder begeleiding van humanitas, dat is echt te gek voor woorden terwijl mijn ex allemaal rare streken en valse aangiftes doet tegen mij en mijn nieuwe vriend. Nu houdt hij zich ook niet meer aan de bezoekregeling en maakt hij zijn eigen regels. Ik probeer me maar steeds netjes en beleedt al me zorgen als moeder zijnde te vertellen aan de jeugdzorg, amk en de rechter. Nou het lijkt wel of ik mijn longen uit de lijf sta te schreeuwen en niemand die ook maar kijkt.

Het rechtsysteem is zo krom als wat. Nu wil mijn ex m'n dochtertje op vakantie nemen naar het buitenland, maar daar ga ik dus geen toestemming voor geven.

Over mijn lijk niet, wie kan mij garanderen dat ie alleen op vakantie gaat? Niemand niet.

Nou ik kan zo wel door gaan maar ik denk dat ik dan hier volgend jaar nog zit te typen. Er gaat een hele geschiedenis aan vooraf.



Als er iemand is die me tips kan geven wat ik nog kan doen laat het me dan graag weten, want ik begin me machteloos te voelen en van binnen ga ik gewoon kapot van verdriet.



Hoe kan het rechtsysteem gewoon doen of het niks is?

tanja

zie mijn verhaal.van 2003.ja ik begrijp je en er is in die tijd niks veranderd.ik kan je geen tips geven.weet helaas wel wat je voelt.mannen die je zo het leven zuur hebben gemaakt het ook nog winnen frustreert mij ook.als je contact wilt hoor ik het wel.groetjes

Hallo T., je bent niet de enige die met een huiselijk geweldverleden zit en na de scheiding/beeindiging relatie merkt dat niet het belang/veiligheid van het kind voorop staat maar het 'recht' van de biologische vader om kinderen te zien, ongeacht wat hij heeft uitgespookt (zelfs al heeft hij de moeder van de kinderen vermoord).
Wij hebben er een site voor opgericht die o.a. info geeft, maar waar je ook een petitie kunt ondertekenen. http://www.bezorgdemoeders.nl

veel sterkte,

één van de bezorgde moeders

Helaas heb je in veel gevallen gelijk.....
Maar er is ook een andere kant! Mijn ex heeft me uitgelokt tot een eenmalige actie waarbij ik haar op de bank heb gesmeten. Nooit heb ik haar aangeraakt, maar toen ze dreigde dat ik nooit meer de kids zou zien, me sloeg en m'n buro omver trok, kon ik me niet meer inhouden. Uit haar reactie bleek al dat dit haar opzet was en idd, 6 dagen later (na een weekend waarin ze zelf het huis is uitgegaan en de kinderen bij me achterliet) vertrok ze met mijn kids naar een blijf van mijn lijf huis. Tot op de dag van vandaag gebruikt ze dit steeds weer om de kids bij me weg te houden. Nu zelfs met behulp van jeugdzorg. Het maffe is dat ze wel is opgeroepen om verantwoording af te leggen bij de offiecier van justitie (voor o.a. het huiselijk geweld en alle andere keren dat ze mij, met of zonder hulp van haar familie, in het bijzijn van de kinderen aanviel), maar dat er botweg wordt gezegd dat ze al ruim een jaar bij haar zijn en ze de status quo niet willen veranderen omdat dat zo slecht voor de kids zou zijn.
Nog steeds valt ze me aan in het bijzijn van de kinderen.....en nog steeds wpordt daar niets aan gedaan.
Geloof me, als man sta je machteloos tegenover zoveel leugens. Ik heb vanaf de geboorte voor m'n kinderen gezorgd, 24/7, maar nu mag ik bidden en smeken om ze 2 uurtjes per 14 dagen te zien.
Begrijp me niet verkeerd hoor, ik weet heel goed dat er mannen zijn die het niet verdienen om hun kinderen te zien, maar ik heb sinds mijn scheiding gemerkt dat als een vrouw maar 1 traantje laat, je als man alleen maar als monster gezien wordt, ongeacht de waarheid!

Papaton, ik kan helemaal begrijpen wat je meemaakt. Mijn man heeft gelukkig wel de voogdij over zijn kinderen gekregen. Hij heeft hetzelfde meegemaakt met zijn vrouw. Zij was voor 6 maanden vertrokken en wilde daarna de kinderen hebben. Pas na de scheiding heeft de sociale werker begrepen dat de vrouw geweldadig was. Hij heeft dus geluk gehad dat de kinderen bij hem mochten blijven.Ik zit zelf in een rechtzaak met my exman die er opeens achtergekomen is dat hij drie kinderen heeft. Hopelijk kan ik binnenkort met mijn man ons gezin met 5 kinderen samenbrengen. Ik wens je sterkte want zonder kinderen is het leven niets.