Sinds anderhalf jaar moet ik mijn drie kinderen missen. En dit niet door een ex-man, maar door mijn bloedeigen moeder. Dit is een verhaal over mijn onrecht.
VOORSTELLEN:
Ik ben 36 jaar en getrouwd. Mijn "kwijtgeraakte" kinderen zijn nu 16, 14 en 12 jaar oud. Mijn man is niet de vader van mijn kinderen. Mijn oudste heeft ook nog eens een andere vader dan haar twee zusjes. Ik had een leuke baan en ben nu werkloos. Omdat ik altijd alleen voor de kinderen heb gezorgd, alledrie van baby af aan, had ik mijns inziens een goede band met de meiden. We konden absoluut niet zonder elkaar, dat wel op een gezonde manier natuurlijk. Waar de één ging, was de ander ook. Maar daar kwam verandering in.
NOVEMBER 2002:
Financiële moeilijkheden;
Voor een alleenstaande moeder met drie kinderen en een baan, is het moeilijk het hoofd boven water te houden in deze zware tijden. Alle subsidies vallen weg en je moet ook nog eens flink dokken voor de kinderopvang.
Omstandigheden;
We woonden in een buurt waar we niet geaccepteerd werden. De ramen werden ingegooid, de kids met eieren, modder en wat al niet mogelijk is, bekogeld, kwade ouders die verhaal komen halen omdat je hun lieverdje even de waarheid heb gezegd. En dan met die twee lastige onderwerpen niet zomaar even kunnen verhuizen. Tot één van de kinderen met een goed plan kwam. Laten we oma vragen of we daar een tijdje kunnen wonen. Ik vond het een strak plan en pakte meteen de telefoon. Niet wetende in wat voor slangenkuil ik me hiermee zou storten.
JANUARI 2003 TOT EN MET JULI 2003
Het wonen bij "oma" lijkt goed te gaan. Er is soms wat wrevel tussen mij en haar, maar over het algemeen valt er wel redelijk te praten. Ze ondermijnt wel veel mijn gezag. De kinderen mogen van haar alles wat ik ze verbied. Ik vind het niet nodig dat een kind van 15 op vrijdag om een uur of 12 `s avonds thuiskomt en ik wil al helemaal niet dat ze op straat zwerven en niks dan ellende uit gaan halen. Zij vindt dat allemaal heel normaal. Want dat mocht ik ook van haar, een veel gehoorde kreet. Ik denk alleen al aan het feit dat ik als 19-jarig kind moeder werd. En dat ik als 21-jarige alweer in de charmes van een heerschap trapte en daar nog eens twee kinderen bij kreeg. Met als resultaat dat ik alleen voor de opvoeding opdraaide en nu bij mijn moeder in moest wonen. Het ging dus nog steeds redelijk. Tot ik een relatie kreeg. Ik kende deze man al een aantal jaartjes en na veel om elkaar heen dralen, zijn we toch aan een relatie begonnen. De kinderen waren gek van hem en ik was gek op hem. Hij accepteerde de drie meiden en ik was er erg blij mee. Maar mijn moeder niet.
AUGUSTUS 2003 TOT EN MET JANUARI 2005
Vriendlief bleef slapen en iedereen was het er mee eens, behalve `oma`. Oma begon alle slechte dingen van mij te vertellen aan de kinderen. Ook mijn vriend werd afgeschilderd als een zeer slechte persoon die er alles aan zou doen om de kids het leven zuur te maken. Mijn gezag was nu helemaal niks meer waard. Als ik een avondje jeugdsoos verbood, dan gingen ze toch. Lukte het me om er inderdaad een stokje voor te steken, dan gingen ze uit logeren bij een tante en konden zo toch uitgaan. Als ik A zei, dan zei mijn moeder B en ik had nooit gelijk. Als ik een kind huisarrest gaf of naar haar kamer stuurde, dan haalde oma het kind weer naar beneden, of liet oma het kind gewoon gaan en staan waar ze maar wilde. Kortom, ik werd neergesabeld en ik kon er niks aan doen. Een kwartiertje later terug uit mijn werk, dan had ik niks voor mijn kindertjes over. Dat het door een file kwam, dat deed er dan niet toe. Toen kwam Sinterklaas in zicht. Geen van de meiden geloofde meer, dit was het eerste jaar, en ik wilde Sinterklaas klein vieren en de kerst met cadeautjes. Al een poosje de wens van de twee oudsten. Ik heb dit duidelijk gezegd tegen mijn familie en meteen werd er een lootjespot aangelegd en moest ik niet zo flauw doen. Zonder dat ik het wist, hadden mijn kinderen lootjes getrokken en kon ik niet meer terug. Ik besloot dat jaar niet mee te doen, ik kon mijn teleurstelling nauwelijks verbergen. Het feest zou bij zuslief thuis gehouden worden, dan had niemand last van elkaar. Maar omdat mijn vriend zou komen, werd het feest snel naar moeders huis verplaatst en konden wij nergens heen. Vriendlief had daarop heel lief een hotelletje in Duitsland gereserveerd en daar hebben wij met zijn tweetjes Sinterklaasavond doorgebracht. Ik heb de kinderen gebeld om te vragen hoe ze het hadden gehad en kreeg een lauw antwoord. Het was leuk en tussen de regels door kon ik horen dat het mij geen moer aan ging. Weer thuisgekomen, kreeg ik te horen dat het schandalig was dat ik het weekend weg was geweest. Over het feit dat ik op dat moment het huis ben uitgejaagd, werd niet gesproken. Het was mijn schuld en ik hield niet van mijn kinderen. Die zaten er levendig bij en keken vol afkeur naar hun moeder. De kerst kwam aan. Mijn vriend had afspraken met zijn familie en ik was "thuis". Het commentaar was niet van de lucht. Mijn vriend vond mij niks, die had niet eens kerstmis voor mij over. Ik heb het over me heen laten komen, ik wist wel beter. De kinderen helaas niet. Met oudjaarsavond was mijn vriend wel present. Hij had overheerlijke wijn en kaasjes meegenomen. Niemand wilde iets met ons te maken hebben. Het hele pakket vuurwerk dat hij had meegenomen, viel wel in de smaak, maar wat hij en ik later die avond hebben gedaan, werd niet gewaardeerd. We hebben gewoon met zijn tweetjes een wijntje gedronken en daarbij een kaasje gegeten. Niet meer en niet minder. De dag erna bleek men te denken dat wij ons ijskoud hadden zitten bezatten en mijn kids dachten dat dus ook. Weer een minpuntje voor mama. Niet lang daarna bleek mijn vriend niet meer welkom bij mijn moeder thuis. We verkasten de weekenden naar de keuken en zaten daar tot iedereen zijn bed in was. De kinderen kwamen niet bij ons zitten, wij hadden daar geen tv en Idols was hot en belangrijk. Dat mocht van mij. Ze waren altijd welkom. Mijn vriend kookte eerst nog wel eens eten, verrukkelijk eten. In het begin werd dat smakelijk opgegeten, niet lang daarna werden de borden nog vol teruggebracht met de mededeling dat het niet lekker was. Duur vlees en uren werk konden zo de prullenbak in. Het werd een drama en het ging steeds verder.
JANUARI 2004
Ik heb mijn vriend nog een keer uitgenodigd bij mijn moeder thuis, maar dat liep uit op een scheldpartij. Ze zat te wachten op een aanleiding en kreeg die ineens in haar schoot geworpen. Mijn vriend werkte lange dagen en door de week konden we elkaar niet zien. Dus waren de weekenden heilig voor ons. En ons nu afgepakt door mijn moeder. Hoewel het eigenlijk niet te betalen was, besloten we de weekenden naar dat hotel in Duitsland te gaan. De kinderen hadden hun eigen dingen en zo konden we elkaar blijven zien. Af en toe kreeg ik via via te horen wat er dan "thuis" gebeurde. Kinderen die van oma naar een volwassenenfeest mochten, maar gelukkig bij de deur geweigerd waren ivm hun leeftijd. En meer van dat soort zaken. Ik kon er niet meer bij en ik kon er niks meer aan veranderen. Ik werd behandeld alsof ik gek was en ik kreeg het idee dat ik dat inderdaad was.
FEBRUARI 2004
Druk op zoek naar een woning voor onszelf. We waren er nu beiden aan toe en het gezeur van mijn moeder maakte de beslissing alleen maar makkelijker. We waren al een poosje bezig, maar snel gaat dat niet in deze tijd van huurwoningentekort. En niet snel genoeg naar de zin van mijn moeder, want halverwege de maand kreeg ik te horen dat ik per 1 april op straat zou staan. Of ik nu een huis had of niet. Ze had op mijn advies (!!!!) een maatschappelijk werkster in de arm genomen, omdat ze het zo moeilijk had en niet kon praten. Achteraf gezien had ze iemand nodig die haar kon steunen om mij daar weg te krijgen. Mijn vriend had geen plaats, die woonde in een vrijgezellenappartement en kreeg geen toestemming om mij bij hem te laten wonen. Eén persoon op straat was al genoeg, we wilden niet riskeren dat hij ook op straat kwam te staan. Ik kon nergens zo snel een woning krijgen en de tijd begon te dringen. Alles kwam nu op het spel te staan en ik bleef maar smeken of ik meer tijd kon krijgen. Uiteindelijk had ik via een makelaar een woning op het oog. Het nadeel was dat we er pas 1 juni in konden trekken. Tot dan bleven de oude bewoners daar zitten. Mijn smeekbeden om 8 weken respijt kon ik net zo goed tegen de deur houden, het had geen resultaat.
1 APRIL 2004
Mijn spullen en die van de kids grotendeels klaargezet. Als troost nog een nachtje in het hotel geslapen. Ik had nog net een hutje kunnen regelen op een camping in het dorp. Krap voor vier personen, maar het moest maar. Beter een klein dakje dan geen dak boven je hoofd. Overal had ik al info ingewonnen over hoe het moest met kinderen die geen officieel woonadres hadden. Nergens antwoorden te vinden. Je staat gewoon te boek als zwerver. Tegen het einde van de middag zou ik de kids ophalen. We kwamen er eentje tegen en namen haar mee naar de camping. Die heeft nog lekker met ons gegeten. Daarna gingen we de andere twee halen. Moeders zat daar beschermd door mijn broer. Ik ben waardig vertrokken, dat is zeker. Maar de kinderen waren patat aan het halen. Ik trapte er nog in, mijn vriend niet. Die heeft me nog een half uurtje laten wachten en wilde toen actie ondernemen. We vonden de kids en kregen een scene te verwerken, niet normaal meer. Ze wilden niet mee. "stomtoevallig" kwamen mijn zusje, vriend en kindje aanrijden met de auto. Ze kwam nooit buiten de deur, behalve als ze naar moeders toe ging. Maar nu was ze er wel. Ze heeft een scene getrapt en ik ben maar weggegaan. De twee oudsten waren gevlucht en zoeken had geen zin. De jongste liep ook al snel over naar die mensen. Die hebben we nog mee naar de camping genomen en die heeft de benen genomen zodra ze kon. Dat is het laatste wat ik van mijn kinderen heb gezien. In ieder geval de laatste keer dat ik mijn jongste dochter heb mogen zien.
JEUGDZORG
Na het weekend heb ik meteen contact opgenomen met instanties, ik wilde mijn kids bij me hebben en op deze manier kon ik er niet bij. Er was met politie gedreigd en dan laat je het wel uit je hoofd. Helaas was mijn moeder me voor geweest. Jeugdzorg was ingeschakeld en de kinderen konden voor hun eigen bestwil beter bij hun oma blijven zitten. Dat accepteerde ik niet, maar je hebt niks te zeggen. Toen heb ik er voor de eerste keer het bijltje erbij neergegooid. Had ik dat maar nooit gedaan. Ik had tijd nodig om dit te verwerken. Er wordt gigantisch veel druk op je gelegd en je moet je de godganze tijd nog verdedigen ook. Terwijl er niks aan de hand was. Jeugdzorg heeft het uiteindelijk bij de kinderbescherming gedumpt. Ik kon niet bij mijn kids en toen ik eens een smsje stuurde kreeg ik als antwoord dat ze geen beltegoed aan me wensten te besteden. Au, dat deed zeer. Ik begon te beseffen dat ik ze kwijt was.
KINDERBESCHERMING
Een verschrikkelijk eenzijdig onderzoek werd gestart. Alle slechts, al mijn driftbuien, al mijn misstappen etc. werden breed uitgelicht. Van alle lol die ik met mijn meiden had gehad, was niks terug te vinden. Ik was slecht. Mijn moeder ging het hardste tekeer. Ik had de kinderen zomaar achtergelaten voor mijn vriend. Ik had ze al jaren verwaarloosd en ik was niks waard. Leerkrachten waar ik goed mee kon, beweerden dat het nu beter was. Ik was geen goede moeder. Mijn ogen rolden zowat uit hun kassen van verbazing. Verschrikkelijk, niet normaal meer en niks meer aan te veranderen. Ons stukje kwam achterin te staan, maar dat heeft dan geen zin meer. Je hebt je stempel gekregen in april en daar kom je nooit meer vanaf. Want waar rook is, is toch zeker vuur. Je staat letterlijk met lege handen. Wonend in een kast van een huis, gehuurd om de kids elk een eigen kamer te geven en een huur die amper op te brengen is. Daar zit je dan met zijn tweetjes, depressief en te veel van slag om normaal te kunnen denken. We hebben gesmeekt om een gesprek met de kids, zonder begeleiding. Je wilt per slot van rekening toch wel de kans krijgen om je eigen kids te spreken. Niets van dat alles, de dames wilden niet en dan kun je het shaken.
RECHTER, 12 JANUARI 2004
Daar zaten ze, twee van mijn kinderen met mijn moeder en hun oom. En ik kon er niet bij. Via een kennis hadden we gehoord dat zij er niet zouden zijn. Schokkend genoeg zaten ze er wel. Ik heb de ogen uit mijn hoofd gehuild en kreeg niet eens een blik van de kinderen terug. Ik was razend op mijn moeder en zou haar van alles doen. Mijn man (we zijn intussen getrouwd, zonder de kinderen helaas) heeft me tegengehouden. Ik had niet in de gaten dat ik naast iemand van de kinderbescherming zat en dat die heftig in gesprek was met iemand van jeugdzorg. Die hebben al mijn snode moordplannetjes aangehoord. Zij werden eerst binnengeroepen en hebben waarschijnlijk even flink kunnen vertellen over mij. Toen mochten de dames heen om mevrouw de rechter te vertellen dat zij mij niet meer moesten. Daarna werd mijn moeder binnengeroepen. De kids waren er al weer uit en toen mocht ik binnenkomen. Zonder man, ook al had ik vantevoren aangegeven dat die meeging en daar toestemming voor gekregen. Mijn moeder deed eventjes heel zielig en ik mocht de kinderen gerust terug hebben. Snik, snotter en oh wat zijn we klein, nederig en zielig. Ik kon vertellen wat ik wilde, het oordeel stond al veel eerder dan die datum vast en ik kreeg een ots met uithuisplaatsing van de kinderen om mijn oren. Ik had de kinderen in een loyaliteitsconflict geplaatst (Ik niet, maar mijn moeder, maar daar wordt niet naar gekeken.) en dit was dan mijn boete daarvoor. Ik moest het eerst bijleggen met mijn moeder, dan kreeg ik toegang tot te kinderen. Nou, het bijleggen met iemand die me tot vier keer toe op straat heeft geschopt, dat gaat niet werken. Zij is degene die dit heeft veroorzaakt en wordt er nog voor beloond ook. Ik heb mijn zwager verrot gescholden op de gang, anders had ik die hele rechtszaal verbouwd. Zo woest was ik. Mijn man heeft me naar buiten gesleept en zo naar de auto. Want ik had mijn moeder eigenhandig omgebracht. Wat een onrecht.Totaal kapot zijn we naar huis gegaan.
GEZINSVOOGD
En dan is er de gezinsvoogd. Beroep aantekenen hebben we gelaten. Geen advocaat wil zijn handen hier aan branden en ze zijn niet te betalen, ondanks je rechtsbijstandverzekering. We hebben gevochten voor bezoekregelingen, we hebben gevochten voor contact. We hebben de jongste laten erkennen door mijn man. Niks heeft mogen baten. De gezinsvoogd werkt niet mee. De kinderen willen je niet zien, en we vinden dat heel raar. Deze opmerking kwam nadat ze het artikel over pas (ouderverstoting) heeft gelezen. Ze wil alleen van ons weten hoe dit nu zover heeft kunnen komen. Het enige wat mijn man antwoordt is: "lees het stuk". Maar daar zijn ze te stom voor. Op 13 september zouden we een afspraak hebben met gezinsvoogd en teamleidster. Ze lieten niks meer van zich horen en er gaat dus niks door en niks gebeuren. Ze doen niks voor je, ze maken je alleen maar verwijten. En ik heb het er mee gehad.
CONCLUSIE
In Nederland ben je als ouder weerloos. Je krijgt te maken met een uithuisplaatsing en je hebt niks meer te zeggen. Je kunt net zo goed totaal uit de ouderlijke macht gezet worden. Dan heb je net zoveel te vertellen. Het verschil zit hem in de verantwoordelijkheid. Ik blijf verantwoordelijk voor alles wat ze uitvreten en waar ik dus niks aan kan doen. Ik mag voor ze gaan dokken. Ik heb nog geen rekening mogen ontvangen, maar heb wel gehoord dat je die ineens kunt krijgen. Dat is dan nu al 3300 Eurootjes. Ik ben intussen mijn baan kwijtgeraakt. Sociale contacten heb ik niet meer. Familie hoef ik niet meer. Ik zit hier in een sociaal isolement. Ik vertrouw niets en niemand meer en ik denk ook niet dat het ooit terug gaat komen.
In het strafrecht moet men bewijzen dat je schuldig bent, anders krijg je schadevergoeding en ga zo maar door. In dit recht sta je nergens. Ze gaan af op wat iemand van je zegt en nemen dat als waarheid aan. Er wordt niks onderzocht. Alleen een rapportage gebaseerd op leugens is rechtsgeldig.
Mijn man heeft het opgegeven. Ik eigenlijk ook. Maar diep van binnen kan ik het niet opgeven. Het zijn mijn kinderen en niet die van mijn narcistische moeder. Ze heeft mijn kinderen gestolen en dat mag hier in Nederland gewoon. Hoe is het mogelijk??
Petra |
