Mijn verhaal van onrecht
De rode draad
In 1991 zijn we in Nederland, na 3 jaar van op en neer vliegen van en naar Italie, getrouwd.
Het was achterafgesproken geen huwelijk op basis van gelijkheid maar goed dat had ik toen blind van liefde nog niet in de gaten.
In 1998 werd in Nederland ons eerste kindje geboren, onze problemen werden heftiger en regelmatig dacht ik destijds over een scheiding na. Ik werd zowel psygisch als ook lichamelijk door hem mishandeld en hij domineerde vreselijk en wilde overal controle op . Hij was altijd ziek en de sfeer in huis was erg negatief.
In 2000 had ik 3 banen, ik werkte in vaste dienst bij een autobedrijf in Nederland, werkte tevens voor een bedrijf uit Italie en ook de verzorging van onze dochter kwam voor mijn rekening. Het huishouden kwam ondanks hij vaak thuis zat voor mijn rekening. Bij ieder comentaar en kritiek van zijn kant legde ik de schuld (heel dom natuurlijk ) bij mezelf. Op een gegeven moment kwam de ommekeer en dacht ik dat hij wegkwijnde door heimwee en kreeg zo het idee om onze woning te verkopen. In het bedrijf in Italie kon ik me inkopen en zou ik verzekerd zijn van een baan.. Zijn antwoord hierop was positief en hij wilde ergens in loondienst gaan werken, hij had een stuk land en daar zou ons huis op gebouwd worden. Het was voor mij het enige wat ik kon doen om ons huwelijk te redden en op deze manier onze dochter binnen een normale gezinssituatie op te laten groeien. In de wetenschap dat we terug zouden kunnen indien het niet zou slagen, maar dan had ik er in ieder geval aan gedaan wat ik kon.
Vol positieve moed vertrokken we op 10 december 2000, we legden ons kapitaal in en hij zou op zoek gaan naar een baan. De banen liggen hier niet voor het oprapen en na een half jaar zoeken (thuis op de bank liggen en zo nu en dan mij lastig vallen op het werk) gaf hij op en wilde in de zaak. De hoofdaandeelhouder gaf accoord. We waren inmiddels verhuisd naar een klein appartement van 70 m2 met maar 2 slaapkamers en een piepkleine balkonnetjes in een dorpje van ongeveer 2500 inwoners.
In 2002 kregen we ons tweede kindje en er werd steeds meer van me verwacht, ik werkte al na 2 dagen na de bevalling vanuit huis voor de zaak en de telefoon rinkelde dag en nacht. Ik kon het kindje niet echt de aandacht geven die ik wilde omdat er in continuiteit aan me getrokken werd dat er niet genoeg autos waren gevonden enerzijds en dat het huis niet schoon genoeg was anderzijds. Julian was een kindje dat heel lang en heel veel huilde. Achteraf denk ik dat dat veroorzaakt werd omdat ik er helemaal alleen voorstond en daardoor innerlijk onrustig was, zonder economische zekerheid. Hij werkte zwart en liet zich de winst in natura (een Mercedes Cabriolet) uitbetalen zonder dat ik daar maar iets van afwist terwijl ook ik medeeigenaresse ben. Hij was veelal in Duitsland en ik wist tot de dag van de bevalling niet eens zeker of hij er wel bij zou zijn. Op door vermoeidheid, zonder hulp in een vreemd land met een tegenwerkende schoonmoeder, werden onze ruzies heftiger en heftiger. Zo heftig dat hij me bijna op een avond vermoord heeft. Ik kreeg geen adem meer en de buurvrouw van beneden kwam naar ons toe of het iets rustiger kon, op mijn antwoord dat ze mijn redding was heeft hij een tragedie gevoerd en is de dag erna naar de carabinieri gegaan. Dat hij bang was voor mij en dat we altijd ruzie maakten (vooral ik zei hij) in het bijzijn van de kinderen. Hier (in dit bergdorpje )is het normaal dat een vrouw haar mond ten alle tijde houdt.2 dagen later lag er een dwangbevel voor de kinderrechter en nog later kwam de italiaanse kinderbescherming in mijn huis om te kijken of ik wel kookte en de kinderen schoon naar school liet gaan. Ze hadden bij alle buren geinformeerd hoe ik was als moeder, alle buren hebben positief over me gepraat als moeder zijnde en men vind dat heel veel italiaanse vrouwen een voorbeeld aan mij zouden kunnen nemen. Maar wat een vernedering!! Hoe kan een vader de moeder van zijn kinderen zoiets aandoen zonder voorbedachte rade. Bij de kinderrechter heeft hij me opgehemeld als moeder en dat er maar weinig moeders waren zoals mij. Bij mij groeide inmiddels het idee om samen weer naar Nederland terug te gaan, misschien dat we door economische stabiliteit meer rust kregen. Ik zou zeker een baan kunnen krijgen, tevens zou ik dan met de kinderen minder alleen zijn omdat mijn hele familie in Nederland woont. Hij was immers minstens 2 weken per maand in Duitsland en zou zijn kinderen vaker zien als we in Nederland zouden wonen als wanneer we in Italie zouden blijven. Hij was er bijna nooit. Hij zou dan niet zoveel last hebben van heimwee omdat hij dat immers ook vaak genoeg in Italie bij zijn moeder, bedlegerige vader,schizofrene broer, werkloze broer en door depressie met psygoses geteiterde broer zou kunnen zijn. Kortom zijn leven zou niet veel veranderen, terwijl de kwaliteit van het leven voor zowel de kinderen als mij in de positive zin zou veranderen.
Ondanks alle negatieviteit was ik naief genoeg (aangezien ik geloof in het goede van de mens zoals God het bedoelt heeft) om kracht te putten uit die weinige dagen dat het wel goed tussen ons ging, als ik maar deed wat h ij en zijn moeder zeiden dan was er niets aan de hand. Maar voor iedere vakantie naar Nederland moest ik een week ruzie met hem maken.
Ik vergaf hem en beloofde hem dat ik meer naar hem zou luisteren, ik werd het meegaande en neerbuigende huisvrouwtje en het leek weer goed te gaan. Ik raakte zwanger van nummer 3 ongepland maar vooral door mij erg gewenst. Het ging nog steeds goed ondanks hij me niet meer aanraakte, totdat ik condooms vond in zijn zakenkoffer en me er opeens van bewust was dat hij me niet meer aanraakte en er geen intiem contact meer was. Hij had ook tijdens de zwangerschap van nummer 2 vaak condooms op zak gehad, maar ik was te goed van vertrouwen. Nadat ik zijn mobiele telefoon controleerde vond ik meerdere berichtjes van meerdere vrouwen die hij in Duitsland had ontmoet. Natuurlijk hem ik hem daarmee geconfronteerd en alles werd ontkent, ik was notabene de gek die rijp was voor het krankzinigengesticht. Het leven werd een hel omdat ik hem te kennen gaf te willen scheiden, hij dreigde steeds met de carabinieri en dat hij me de kinderen af zou pakken. Hij heeft zelfs tegen de oudste lopen te schreeuwen dat wanneer mama niet deed wat hij zei ze dan met haar broertjes in het weeshuis zouden opgroeien. Ik heb het toen nog 4 maanden volgehouden maar het was niet te doen, hij maakte vooral mijn dochter het leven kapot en doodsbang heb ik toen op 13 januari na een heftige ruzie de scheiding aangevraagd en is hij uit het huis gegaan. Pas op 20 oktober kwamen we voor de eerste zitting bij de rechtbank. De periode van januari tot oktober is een hel geweest omdat hij ons niet betaalde. Mijn ouders zijn meerdere keren overgekomen om me financiele steun te bieden en ook ben ik onlangs in Nederland geweest omdat ik helemaal geen geld meer had. Mijn ouders hebben alles betaald! Bij thuiskomst stond de carabinieri op de stoep. Hij had me aangegeven voor kinderontvoering. De carabinieri in uniform in het bijzijn van de kinderen vroegen me de oren van mijn lijf. Ongelovelijk dat men hier zoiets doet in het bijzijn van de kinderen.
Feiten.
-Ik woon met de kinderen in een klein bergdorpje en iedereen is op de hand van de persoon die hier opgegroeid is, zoals hij me al die jaren voorgespiegeld heeft.
-De president van de rechtbank heeft gelezen dat ik buitenlandse ben en daarom het conjunctieve recht toegepast! Volgens ministerie van Justitie in Nederland een geluk omdat in soort gelijke gevallen ook al vaak het exclusief recht naar de vader ging.
-Aan de belangen van de kinderen werd niet gedacht. Mijn kinderen zijn, een dochter van 7, een zoon van net 3 een een zoon van 15 maanden.
-Ik zit hier vast en heb voor alles wat ik in de toekomst ga doen wat betreft te kinderen zijn permissie nodig.
-Ik kan met hem niet communiceren omdat ik hem niet meer vertrouw, hij heeft me vaker in de val laten lopen.
-Hij wil absoluut niet dat ik met de kinderen in Nederland ga wonen, hij haat Nederland maar vergeet voor dat gemak dat ik nog wel steeds een uitkering uit Nederland geniet.
-Hij werkt nog steeds minimaal 1 week per maand in Duitsland.
-Mijn dochter van 7 jaar wil niet naar hem toe, om verschillende redenen en het enige waar hij aan denkt is hoe kan ik haar de kinderen afpakken. Er gaat geen dag voorbij of hij dreigt met de carabinieri.
-Hij werkt nog steeds zwart en hierdoor kan ik niet ergens een betaalde ( op papier) baan zoeken, met alle gevolgen vandien. (geen pensioensopbouw, geen toekomst, het bekende appeltje voor de dorst zeg maar. Ik zit letterlijk vast, alleen in een bergdorpje, met een ex (bijna dan) die steeds maar weer probeert te zoeken naar motieven waardoor hij de kinderen op kan eisen. Niemand die me hier kan helpen, zelfs de kinderarts wilde me niet meer de naam geven van haar man die nb advokaat is omdat de situatie te gecompliceert is. Misschien angst??? Het is immers wel Calabrie.
-Inmiddels heb ik ontdekt dat het bedrijf waar we ons bij ingekocht hebben zich bezig houdt met stelselmatige fraude. Ik moet mijn mond houden omdat er al ooit een keer op ons bedrijf geschoten is met vuurwapens. Ik ben bang en doodsbang.
Kinderontvoering moet tegengegaan worden, oke maar het kan niet zo zijn dat een man een vrouw dan zo mag onderdrukken wat weer een wisselwerking heeft op de kinderen, haar honds mag behandelen, vreemd mag gaan bij het leven, zwart mag werken en geen verantwoordelijkheidsgevoel kent tenopzichte van het gezin, haar gewoonweg mishandeld ,kortom vrij spel heeft omdat hij toch weet dat hij de kinderen in een conjuctief recht krijgt en diezelfde vrouw verplicht wordt in de lidstaad te moeten blijven wonen waar hij woont, omwille van hem.
Dat is toch middeleeuws?? Jeetje ik was zijn slaaf, de vaatdoek die hij wegworp, hij heeft me zo getreiterd en onder valse voorwenselen naar Italie gelokt. Hier is hij immers nog geen dag ziek geweest terwijl hij in Nederland insinueerde altijd ziek te zijn.
Europese wetten, prima maar dan moet er geen cultuursverschil zijn en die is er wel. Ik zie het als een benzine station hoog in de wolken bouwen omdat we ooit wel in een ruimteschip zouden rijden. Daar zijn we niet aan toe, dus komen die benzinestations er ook niet. Nou het zuiden van Italie is niet toe aan een europese wet!
Als ik destijds had geweten dat er uberhaupt zo`n draak van een verdrag was, zou ik hier nooit naar toe zijn gegaan, we hadden immers al problemen in Nederland, ik wilde alleen maar uit liefde ons huwelijk redden. Dan had ik achteraf misschien toch beter kunnen scheiden in Nederland.
Mijn leven en dat van mijn kinderen is een hel geworden, ik sta helemaal alleen en vertouw niemand meer. Mijn dochter wil niet naar haar vader toe en heeft daar haar redenen voor. Mijn zoontje van drie wordt s nachts huilend wakker en zegt dat mama niet kapot hoeft. Nee papa mama niet kapot maken, mama is lief. Mijn zoontje van 15 maanden heeft allergische aanleg en mag hiervoor niet alles zomaar eten, hij communiceert niet maar dreigt slechts in het bijzijn van de kinderen. Hij zorgt niet voor de kinderen maar laat alles door zijn moeder doen als hij de kinderen heeft. Het bezoeksrecht is mijn inziens veel te veel voor deze te jonge kinderen. Mijn kinderen worden heen en weer geslingert tussen 2 haaks op elkaar staande opvoedingsmethoden. Mijn zoontje ken ik niet meer terug, hij slaat schopt en bijt.
Hij uit bedreigingen dat het voor mij nog niet afgelopen is in het bijzijn van de kinderen.. Hij wil het exclusieve recht en gaat dat misschien zelfs wel krijgen. Niet omdat ik een slechte moeder zou zijn maar puur om tegen te gaan dat ik met de kinderen naar Nederland terug kan komen.
Ik ben onzeker en bang voor de toekomst en houd mijn hart vast voor de kinderen. Hier vertrouw ik helemaal niemand meer!! Buurvrouwen controleren me en indien mijn zoontje eens een dagje niet op school is doordat het arme kind te moe is omdat hij bij zijn papa niet naar bed mag tussen de middag,is mijn ex meteen al weer op de hoogte en belt me dan kwaad op. Ik zit in een mobiele gevangenis. Het is een hel, zelfs kleine buur jochies vragen me zodra ik mijn voordeur uitga, waar ik naar toe ga. Ik heb hem al gevraagd of ik mocht verhuizen naar een naburig dorp, maar dat WIL hij niet, tja zegt hij dan we hebben het conjunctieve recht nu eenmaal, je moet nu NOG meer rekening met me houden dan in ons huwelijk, maar nu ben IK de baas en JIJ doet wat IK zeg! Doe je het niet dan laat ik je ontploffen! Ik ben echt bang bang bang. Maar ook omdat het zo niet lang vol te houden is. Dit is toch schending van de mensenrechten??? Hij praat uit 2 monden, zijn broer is schizofreen en in huis wonend, daar brengt hij onze kinderen 3x per week naartoe. Nonno is bedlegerig, dan volgt er nog een werkloze thuiswonende zoon van rond de 40 jaar, nou echt ik houd mijn hart vast, nonna schreeuwt er flink op los. In hun huis is er altijd ruzie, dat zullen buren beamen kunnen echter durfen ze dat niet omdat men hier nog heel heel sterk gelooft in het boze oog. Niemand hier die me zou helpen.
Ik ervaar aan de lijfe dat er zo ontzettend weinig hulp wordt geboden voor Nederlandse mensen in het buitenland. Ik voel me als Nederlandse in hart en nieren met mijn Nederlandse kindjes behoorlijk aan mijn lot overgelaten.
Het kan toch niet zo zijn dat een moeder noodgedwongen voor het bestwil van de kinderen een scheiding in een andere lidstaat moet aanvragen en er dan ook nog eens levenslang voor krijgt door nog steeds in dat land te MOETEN blijven wonen.
-------------------------------------------------
Onlangs ben ik met toestemming van de rechter in Nederland geweest met vakantie, als of ik een gedetineerde ben met proefverlof. Daar heb ik met iemand gesproken die me goed begrijpt.En dankzij hem is er weer een artikel overgeschreven.
Ik weet niet (....) of je meeleest maar ook langs deze weg hartelijk bedankt!!
Hier het artikel uit de Tubantia Twentsche courant:
Kinderverdrag moet op de helling`
ENSCHEDE - De Bredase advocaat J. Schoenmakers vindt dat het verdrag tegen kinderontvoering op de helling moet. Dat zegt hij naar aanleiding van een echtscheidingsdrama in Italië, tussen een Oldenzaalse vrouw en haar Italiaans ex-partner.
De vrouw (37) wil met haar drie kinderen - van wie er twee hier zijn geboren - terug naar Twente. Zij wil dat, omdat de kinderen - die bij haar wonen - beter af zouden zijn in Nederland. De Italiaanse rechter heeft echter op verzoek van haar ex uitgesproken dat de kinderen in de buurt van hun vader moeten blijven wonen. Maximaal op 40 kilometer afstand.
Volgens Schoenmaker is `het een draak van een verdrag`. Het is bedoeld om te voorkomen dat kinderen door een ex-partner worden ontvoerd naar het buitenland. Schoenmakers meent echter dat bij een meningsverschil over het land van vestiging het verdrag vaak ook een goede oplossing blokkeert. `Vaak maken rechters geen kritische afweging meer van wat werkelijk in het belang van een kind is`, gelooft hij. `Ze kijken alleen naar het land van herkomst en wijzen dat aan als woonplaats.` Hij meent dat dit ook kan spelen in het geval van de Oldenzaalse. `De man speelde toch een thuiswedstrijd.`
Volgens de vrouw haar heeft haar ex-man zich tot op heden nauwelijks met de kinderen en hun opvoeding bemoeid en lijden zij momenteel heel erg onder zijn negatieve invloed.
`Hij intimideert de kinderen. Tegen mijn dochtertje zei hij bijvoorbeeld: Als mama niet doet wat ik zeg, dan laat ik haar exploderen.` Volgens haar wordt zij door hem, of door zijn vrienden, ook permanent in de gaten gehouden. Ik zit met de kinderen in een hel.`
Schoenmakers wil proberen via een Nederlandse rechter de vrouw toch legaal naar Nederland te laten komen, met haar kinderen. Dat is niet eenvoudig, erkent hij. `Dat kan alleen lukken als er genoeg bewijzen zijn, dat wonen in de buurt van hun vader slecht is voor de kinderen.`
Graag zou ik in contact willen komen met andere Nederlandse vrouwen die in het buitenland vast zitten, maar ook met vrouwen die wel hals over kop naar Nederland zijn vertrokken met de kinderen en inmiddels de kinderen hebben verloren.
We moeten onze krachten op een positieve manier bundelen in de hoop dat er ooit iets aan gedaan gaat worden want de CA die het Verdrag van Den Haag uitvoert schendt de rechten van kinderen. |
