In het belang van het kind?
Bij deze wil ik mijn verhaal kenbaar maken en hoop ik dat er moeders zijn die hier steun aan vinden, of hun conclusies trekken.
Op 27 maart 2005 werd G geboren in het ziekenhuis in Madrid.
We zouden G tweetalig opvoeden, ze zou twee nationaliteiten krijgen en veel tijd in Nederland doorbrengen....
Het liep allemaal wat anders: nadat M zijn kind erkent had (we zijn niet getrouwd)
en papieren had ondertekend wilde hij helemaal niks meer van Nederland weten.
Het kind kreeg geen Nederlandse nationaliteit en ook geen paspoort, ondanks alle beloften weigerde hij gewoon een handtekening te zetten.
En als de moeder Nederlandse is, heeft het kind automatisch de Nederlandse nationaliteit, maar je moet aan kunnen tonen dat je daadwerkelijk de moeder bent!!!En bovendien heb je een handtekening van de vader nodig!!!
Daar begon het al mee.Dan ben je de MOEDER notabene......
Daarbij kwam dat de vader als een blad aan de boom omsloeg: ik stond hem in de weg, dat was duidelijk. NIKS kon ik goed doen, beetje bij beetje heeft hij ervoor gezorgd dat ik geen contact meer had met andere mensen en ook contact met mijn familie belemmerde hij. Ik mocht niet naar Nederland, als mijn ouders naar Madrid kwamen deed hij heel moeilijk en zorgde hij ervoor dat zij zo min mogelijk contact hadden met ZIJN kind.
De situatie thuis werd steeds erger, geestelijke mishandeling noemden psychologen dat later, maar dat had ik op dat moment niet door: hij had me volledig in zijn macht en het enige wat ik mocht doen was me gedragen hoe hij dat eiste.
Hij dreigde continu met het ontvoeren van G, en ik wist dat hij daar toe in staat was.
Op een dag liep het uit de hand en wilde ik aangifte doen bij de politie. Zij vertelde me, dat ze M naar het bureau zouden roepen om zijn kant van het verhaal te horen.Uit angst voor de gevolgen hiervan heb ik mijn aangifte ingetrokken. G was toen 10 maanden.
Twee maanden na haar eerste verjaardag was het voor mij duidelijk: ik ga weg, of ik kan het straks niet meer na vertellen.
Ik had geen enkele optie: ik was alleen in Spanje en de enige plek waar ik naar toe kon was mijn familie, in Nederland. Daarom ben ik eind mei met G terug naar Nederland gegaan.
Zijn moeder belde ik twee keer per week zodat zij contact had met G.
M belde ik ook, maar die nam nooit op, en belde nooit terug wat voor mij een bevestiging was dat hij zich niet daadwerkelijk interesseerde voor G.
Pas na 1,5 maand belde hij me op: hij wilde praten, persé in Spanje.
Ik wilde persé niet naar Spanje omdat ik niet wist wat ik kon verwachten met zijn zigeuner-acties en of ik, mochten we er samen niet uitkomen, weer terug zou kunnen naar Nederland. Ik wilde wel praten, heel graag zelfs, maar in Nederland.
M had allerlei smoesjes waarom hij niet naar Nederland wilde: hij kon geen vrij krijgen (hij heeft een nachtcafé en menig avond vertoeft hij op feestjes ipv zijn werkplek, dit was echt klinklare onzin), maar bovendien regende het altijd in Nederland.....was zijn excuus.
Een brief van de CA volgde, met het verzoek om op grond van het Haags Kinder Ontvoerings Vedrag terug te keren met G naar Spanje.
Plotseling stond M voor de deur, hij bleef drie weken in Nederland en drie weken heb ik G bijna elke dag naar haar vader gebracht.
Dit was ontzettend zwaar, voor mij en voor G, want tot dan toe had hij niet langer dan twee uur achter elkaar met haar alleen doorgebracht en had ik haar elke dag en elke nacht verzorgt.
Als ik haar 's avonds op kwam halen merkte ik dat ze moe was,had ze 's middags niet geslapen,was ze vaak vies, mond vol chocolade, net na het eten, dit soort dingen...
Ik heb pogingen gedaan om met hem te spreken maar die liepen nergens op uit, hij wilde geen mediator, hij wilde alleen zijn zin: ik moest en zou terug komen bij hem met G.
Van zijn advocaat kreeg ik het aanbod in zijn tweede huis (twintig meter bij hem vandaan) te wonen en zou hij me een bedrag van €800,- per maand geven.
Daar tegenover stond dat G vier dagen bij hem zou zijn, en drie dagen bij mij, fifty-fifty noemden ze dat.Deze M verdient €12000,- per maand, ik zou weer afhankelijk van hem zijn, totaal gecontroleerd en mijn kind zou vier dagen bij die junk in zijn verpauperde huis zitten:NEE!
De CA was verbijsterd en kregen zelden zo'n genereus aanbod, ze vonden maar dat ik het moest aannemen en voor hun was de zaak zo goed als afgedaan.
Wat ik allemaal had meegemaakt daar en wat dat voor consequenties voor G had, daar keken ze helemaal niet naar.
Inmiddels kreeg ik een brief van het gerechtshof in Den-Bosch: over een week zou er een zitting plaats vinden. Er stond niet in de brief waarover het ging, maar ik had wel een idee natuurlijk: ik moest terug naar Spanje.
Twee dagen later kreeg ik bericht dat er iets was fout gegaan bij de rechtbank: ze vonden een week wel erg kortdag en de zitting zou worden uitgesteld. Een paar uur later kreeg ik weer bericht: ze vonden dat het toch wél door moest gaan....
Dit is toch slordig?
Tegelijkertijd kwamen de praktische problemen: De CA weet heel goed te regelen dat je terug gestuurd word, maar verdere handleidingen lijken ze niet te hebben.
Zo stond er duidelijk in hun verzoek dat ik terug moest naar SPANJE, dat was het enige.Er stond niet in dat ik naar de ouderlijke woning of zelfs Madrid terug moest.
Ik besloot vóór de zitting vrijwillig naar Spanje terug te keren.
En dan nu de werkelijkheid: wie controleert dat ik naar Spanje ga, moet ik me ergens melden, bij wie, waar, wanneer, hoe lang vóór de rechtszaak in Den-Bosch moest ik in Spanje zijn....
Je zou denken dat zo'n CA hiervoor vaste regels heeft, ik kreeg het idee dat ik de eerste was die hier mee te maken had. De CA ging akkoord met mijn eigen voorstel dat ik me zou melden bij de ambassade. In principe had ik me kunnen melden en diezelfde dag weer terug kunnen vliegen.
Vanaf mijn aankomst in Madrid ben ik achtervolgd door mijn schoonfamilie.
Nadat ik me gemeld had kreeg ik van mijn ned. advocaat te horen dat de rechtbank in Den-Bosch de ontvoeringzaak nog twee weken aan wilde houden, ik moest voor die tijd een adres in Madrid opgeven.
Een vriendin had aangeboden dat ik voor twee weken bij haar kon blijven maar diezelfde avond trok zij zich terug omdat vader en familie vanaf bekendmaking van mijn adres bij de CA zich continu in haar straat bevonden en zij zich bedreigt voelde.
Hoe komt zijn familie direct aan mijn adres? Waarom moet dat doorgegeven worden? En hoe kan het dat zijn familie mij belt op een telefoonnr dat alleen aan de CA is doorgegeven?
Ik heb toen andere woonruimte gevonden voor twee weken in de veronderstelling dat ik daarna naar het huis buiten Madrid zou kunnen.
Na twee weken achtervolgd te worden door privé-detectives die de vader op me gezet had kreeg ik het nieuws dat de rechtbank de ontvoeringszaak had ingetrokken maar de CA wilde het nog aanhouden op verzoek van de vader.
Ik moest alsnog een week in Madrid blijven....
Als ik mijn paspoort en die van mijn dochter zou inleveren bij de ambassade zou ook de CA de zaak intrekken.
Maar de ambassade mocht het Spaanse paspoort van mijn dochter niet innemen.
Dat was weer professioneel geregeld van de CA.
Ik moest onze paspoorten kwijt anders had ik een probleem!
Uiteindelijk besloot de CA dat ik ze dan maar bij mijn eigen advocaat moest inleveren!!! Dit lijkt toch een slechte grap?
De ontvoeringszaak was nu van de baan, en via onze advocaten werd er een voorlopige bezoekingsregeling vastgesteld, tot aan de zitting die 13 dec zou plaats vinden.
M heeft het contract getekent, en de volgende dag bracht ik, volgens afspraak, G bij haar vader.
Vlak voordat ik haar 's avonds weer op zou halen belde M me op en zei me dat ik geen moeite hoefde te doen om haar op te komen halen want hij had haar meegenomen en zou over een paar dagen wel contact met me opnemen....
Ze was gewoon weg....En ik had geen idee waar ze was. Op zo'n moment word de grond onder je voeten vandaan geslagen.
Ik heb aangifte gedaan bij de politie maar die konden niets doen "Mevrouw, dit gebeurt elke dag, ga maar naar huis want zonder order van een rechter kunnen wij niets doen!"
Daarna volgde een slopende tijd van instanties aflopen: kinderbescherming, servicio social, politie, advocaten, ambassade,familiehulp-centra.....ik word van het kastje naar de muur gestuurd en niemand durft de verantwoording te nemen iets te doen.En ondertussen had ik nog steeds detectives achter me aan!
Zonder de rechter durft niemand iets te zeggen, en de rechter heeft het te druk met strafzaken in een land waar het nog steeds normaal lijkt te zijn dat vrouwen in elkaar worden geslagen door hun man.
Na twee weken kreeg ik de mogelijkheid mijn kind te zien. Ik moest 24uur van tevoren een fax sturen naar de advocaat van M en dan mocht ik langs komen om ZIJN kind (wat net zo goed MIJN kind is) te bezoeken.
Ik zag er enorm tegenop om zijn huis weer in te moeten waar ik zoveel had meegemaakt, maar ik wilde ook G zien.
Toen ik de straat in liep stond de portier van zijn nachtcafé me op te wachten tegen een geblindeerde wagen (intimidatie) en op het moment dat ik het huis binnenkwam werden er tegels voor de deur gelegd zodat ik niet weg kon.
Zijn hele familie was aanwezig en werkelijk elke handeling die ik deed werd gevolgd.
Ik was wel blij dat G me nog herkende en blij was me te zien, maar schrok van de situatie: ze was vies, ze stonk naar niet gewassen, vieze kleertjes, lange nageltjes, het huis was ronduit smerig, met uitwerpselen (van de vader) in het bad, de keuken zonder stromend water en resten van jointjes op de grond. De balkondeur van haar kamertje was stuk en daar kon dus niet gelucht worden.
Ik werd continu geprovoceerd door mijn schoonfamilie maar gelukkig heb ik hen volkomen genegeerd.
Normaal contact met mijn dochter heb ik toen niet gehad want de familie zat er steeds bovenop en vroeg om haar aandacht.
Na een incident met de zus van M zag ik me genoodzaakt politie te bellen: ik voelde me absoluut niet veilig nadat ze mijn video-camera had afgepakt, beelden gewist had, me had uitgescholden en geduwd. Laat duidelijk zijn dat het hier gaat om een familie met onverwerkte traumas en die zichzelf niet in de hand heeft.
Op het moment dat ik op de politie wachtte wilde ik, volkomen normaal voor een moeder die zich in een onveilige situatie voelt, mijn kind vasthouden. M en zijn zus gingen voor het kind staan zodat ik niet bij haar in de buurt kon komen. Het leek wel een film!
De politie ging met me naar buiten zodat ik mijn verhaal kon doen en de vader belsoot toen dat ik niet meer binnen mocht komen, ook niet om afscheid te nemen van mijn dochter of om haar een kusje te geven.
De tweede keer voor haar dat mama ineens WEG is!
Dat is de laatste keer geweest dat ik haar heb gezien, dat was op 27 oktober 2006...
Ik ben faxen blijven sturen, heb voorgesteld haar te ontmoeten in een park, in een restaurant, op een plek die speciaal voor dit soort gelegenheden is gecreeerd, maar de vader geeft niet toe.
Ik word niet binnen gelaten en een andere plek wil hij niet.
Mag de vader dit doen?
Ja, in Spanje blijkbaar wel!
De rechter moet hierover beslissen en die heeft een achterstand van maanden.....
Het is hard werken in een land waar elke dag wel een vrouw dodelijk slachtoffer word van machisme.
Europa 1? Nee, Spanje is echt geen Europa, daar zijn ze nog niet aan toe.
Telefonisch contact is niet meer mogelijk. Ik bel vier tot vijf maal per dag, maar de familie weigert de hoorn aan G te geven. "Ze wil niet aan de lijn!" De laatste keer dat ik haar hoorde zei ze "mama mala", mama is slecht. Ze is nu tien weken bij hun.
Dit is het voorbeeld wat ze krijgt, wat me overigens niets verbaasd.
Er is één persoon geweest die bij M thuis is gaan kijken, om te zien of het inderdaad zo vies is bij hem thuis....Hiervoor maakte ze een afspraak met hem.
En hij heeft haar ontvangen in zijn tweede huis, waar het wel veilig is, en natuurlijk was het kind toen wel gewassen en werden agresieve familie-leden weggemoffelt.
In plaats van deze man te overvallen met een onverwachts bezoek (lijkt me logisch als je de ware aard van iemand wil zien) maakt ze een afspraak!!!!
Ik heb bescherming voor G aangevraagd want ik ben er van overtuigd dat deze situatie niet in haar belang is, maar dit verzoek werd afgewezen: ze vonden dat het kind geen gevaar liep....
De zitting die 13 dec zou worden gehouden is afgelast.
Door aangifte van mishandeling komt nu alles voor een strafrechter, en die heeft nóg meer achterstand, het kan dus nog maanden duren voordat er überhaupt naar de zaak gekeken word.
Of ik tot die tijd mijn kind te zien krijg? Dat ligt eraan, als de vader daar zin in heeft wel, maar aangezien hij het maar niet kan verkroppen dat IK HEM verlaten heb, zal hij er ALLES aan doen om mij te pesten en ik vrees dus het ergste...
NEE, naar de belangen van het kind is tot nu toe nog niet één keer gekeken, en op de laatste plaats door de vader.
Ik wil vooral alle moeders die twijfelen naar Nederland te vertrekken aanraden goed na te denken over het feit dat je niet teveel moet afgaan op de rechten die je als moeder denkt te hebben.
Een hoop landen, OOK binnen Europa, VOORAL ZUID-EUROPESE landen zij corrupt of werken niet mee. Er gaat een hoop mis. Denk vooral niet dat dit soort dingen alleen in Egypte of Marokko gebeurt, want het gebeurt ook in Europa!
Ik heb heel veel steun aan mijn familie die achter mij staat, alleen had ik dit niet gered.
Ik ben er nog lang niet, en elke dag gebeuren er weer dingen die ik niet voorzien had.
Instanties, in Nederland met name de CA lijken het allemaal georganiseerd aan te pakken, maar ze hebben geen idee waar ze mee bezig zijn.
Er word NIET gekeken naar het kind, echt niet.
|
