‘'Het leven van mij en mijn kinderen is verwoest.'' Emmie is ten einde raad. ‘'Tijdens ons huwelijk heeft Fred nooit naar de kinderen omgekeken'', vertelt ze. ‘'Ze worden door hem verwaarloosd en niemand doet iets! Hij houdt de kinderen bij zich omdat hij mij wil straffen, niet omdat hij zoveel van ze houdt.''

Emmie is een gebroken vrouw. Alles, maar dan ook alles heeft ze aangepakt om haar kinderen terug naar Nederland te halen. Tot haar verbijstering onderschreef ook de Nederlandse rechtbank de uitspraak van de Canadese autoriteiten. ‘'Volgens het Haagse ontvoeringsverdrag heb ik al mijn rechten verspeeld. Niemand kijkt naar wat de kinderen willen, terwijl er drie psychologische onderzoeken zijn geweest, waaruit duidelijk naar voren komt dat ze in Nederland bij hun moeder willen zijn.

Dat ik de kinderen in eerste instantie met goedkeuring van mijn ex-man heb meegenomen naar Nederland, en ik dat kan bewijzen, telt ook niet mee. Ik ben en blijf een kidnapster. Dat Fred alles op alles zet om er voor te zorgen dat ik mijn kinderen niet kan bezoeken, daar maakt niemand in Canada zich druk om. Wat Fred wil bereiken is dat ik me ook in Canada vestig. Dan mag ik de kinderen wel zien en kan hij mijn leven manipuleren, net zoals hij vroeger deed. Hij is zo boos dat ik van hem wilde scheiden. ‘Ik zal je het leven zuur maken', beloofde hij. Dat hij het leven van de kinderen kapot maakt, schijnt niet tot hem door te dringen.'' ‘‘ 'Ik wil jou niet, jij mag best bij je moeder in Nederland gaan wonen, maar je zusje blijft hier bij mij', heeft Fred Jasper te verstaan gegeven. Toen Jasper dat aan mij vertelde, tijdens een van mijn vakanties in Canada, waarbij ik de kinderen nog wel kon bezoeken, was ik kapot van verdriet.

Jasper gaat door het vuur voor zijn zusje. Hij zal haar nooit alleen in Canada achterlaten. Fred weet dat. Hij chanteert zijn eigen kind. Hoe kun je als vader zo gemeen tegen je eigen kinderen zijn? Fred heeft nooit een goede relatie met zijn kinderen gehad. Hij negeerde ze. Alles was teveel voor hem. Tijdens ons huwelijk is hij een tijd thuis geweest omdat hij niet kon werken wegens een schouderblessure. Lisa was toen nog niet geboren. Ik moest fulltime gaan werken en Fred zou het huishouden doen. Maar er kwam niets van terecht. Fred deed niets anders dan slapen en niets doen. Als ik thuiskwam, kwam het hele huishouden op mij neer. Jasper was toen twee jaar en werd in die periode opeens heel agressief en wilde niet meer thuis zijn. Het was verschrikkelijk. Hij sloeg alles kort en klein. Als hij iets had gedaan wat niet mocht, liet Fred hem uren achter elkaar op de bank zitten. Hij mocht dan niet van de bank af. Ik hoorde dat pas later en was woedend. Een kind van twee jaar moet je spelenderwijs iets leren en niet zulke belachelijke grote straffen geven.

Toen Fred na een jaar weer aan het werk ging en ik weer voor Jasper zorgde, ging Jasper zienderogen vooruit. Zijn agressieve buien verdwenen als sneeuw voor de zon. Fred kreeg ondertussen allerlei lichamelijke klachten en uiteindelijk werd er hyperventilatie bij hem geconstateerd. Hij voelde zich depressief en kon niet tegen geluiden. Het moest altijd stil zijn in huis. Hij was werkelijk onmogelijk om mee te leven. Hij interesseerde zich nog steeds niet voor Jasper. En leuke dingen doen met het hele gezin was er ook niet bij. In zijn vrije tijd sliep Fred, of hij ging vissen of uit met vrienden. Als Jasper iets aan hem vroeg of tegen hem zei, gaf hij niet eens antwoord. Het was heel erg ongezellig bij ons thuis. Maar ik weet het aan de situatie waarin Fred zat. Zijn werkgever ging failliet en vanaf dat moment had hij het ene na het andere baantje, wat ook niet bevorderlijk was voor zijn geestelijk welzijn. Ik vluchtte zoveel mogelijk het huis uit met Jasper. Dan gingen we leuke dingen doen om de nare sfeer thuis te ontlopen. En dan hoefden we in ieder geval niet stil te zijn. Ik liep altijd op mijn tenen om de sfeer nog enigszins positief te houden binnenshuis. 

Ons huwelijk was ronduit slecht. Ik probeerde regelmatig met Fred te praten. Er moesten toch echt dingen veranderen. Maar dat gebeurde niet. Uiteindelijk zijn we met het hele gezin in 1999 naar Canada geëmigreerd. We waren toen zeven jaar getrouwd. Fred heeft van zijn vierde tot zijn elfde jaar in Canada gewoond. Hij had het gevoel dat alles daar anders zou worden. Ik wilde het graag geloven. Lisa is ook in Nederland geboren en was 9 maanden toen we naar Canada vertrokken. Jasper was dolblij, hij wilde altijd al graag een zusje. Wat ons gezinsleven betreft veranderde er niets. Ik probeerde het leven zo aangenaam mogelijk voor Fred te maken. Ik stond 's morgens bijvoorbeeld heel vroeg op en gaf de kinderen te eten. Dan bracht ik Jasper naar school en reed weer naar huis, waar Fred dan nog steeds in bed lag en Lisa ook nog sliep. Als Fred aangekleed was, bracht ik hem naar zijn werk en Lisa naar de oppas. Daardoor kwam ik altijd een kwartier te laat op mijn werk. Dat mocht van mijn werkgever. Ik zei er maar niet bij dat ik dat deed zodat Fred kon uitslapen.

 In het anderhalf jaar dat we in Canada woonden, verbeterde er niets. Alles kwam op mij neer en Fred deed niets anders dan klagen en boos worden. Er was altijd wel iets waar hij agressief van werd. Soms had Fred werk, soms niet. Als hij thuis was, deed hij niets in huis en zorgde ook niet goed voor Lisa. Hij deed gewoon alsof ze er niet was. In de periodes dat hij wel werkte, controleerde hij 's avonds altijd de computer om te kijken met wie ik die dag bijvoorbeeld gemaild had. In Nederland controleerde hij me ook altijd, maar in Canada werd het nog erger. 's Avonds probeerde ik soms wat bij te verdienen door haren van mensen te knippen. Dan belde hij regelmatig op om te controleren of ik wel bij die mensen was. En dan zei hij bijvoorbeeld: ‘'Jeetje wat duurt het lang, je hoeft er maar twee te knippen.'' Fred was en bleef een ongeïnteresseerde en agressieve vader. Als we 's avonds aan tafel zaten wilde hij niet horen wat Lisa en Jasper die dag gedaan hadden. Hij was ook heel snel boos op de kinderen. Als Jasper bijvoorbeeld een vork op de grond liet vallen, kromp hij ineen omdat er een tirade van Fred zou volgen. Ik zei er altijd iets van, maar het had geen zin. Tegen mij viel hij ook altijd uit. Als ik het gras een keer niet had gemaaid, werd hij ontzettend boos. ‘'Je zit de hele dag maar op je luie kont'', schreeuwde hij dan en dan verwoord ik het nog netjes.

Ik voelde me erg alleen in Canada en liep alle dagen op mijn tenen om Fred maar niet boos te maken. Ik wilde het zo graag gezellig houden voor de kinderen. Ik had nauwelijks contact met andere mensen. Als ik iets leuks wilde doen in de weekeinden, gaf Fred niet thuis en trok ik er maar weer alleen met de kinderen op uit. Toen ik uiteindelijk een vriendin kreeg, ging ik met haar eens in de twee weken wat leuks doen. Dat kon alleen 's avonds. Dan zorgde ik dat Lisa in bed lag als ik wegging. Fred beloofde dan altijd Jasper op tijd in bed te stoppen. Maar steevast als ik tegen middernacht thuis kwam, lag Jasper gewoon op de bank, terwijl Fred televisie keek. Hij maakte er ook altijd ruzie over dat ik eens in de twee weken een avond voor mezelf wilde. En dat terwijl hij deed wat hij zelf wilde. Hij bezocht zelfs stripteasetenten. Ik vond zo langzamerhand alles best, als de sfeer in huis maar goed bleef.

De lichtpuntjes tijdens mijn verblijf in Canada waren bezoeken van familie. Dat vond ik altijd heel gezellig. De kinderen genoten dan volop. Fred niet. Die negeerde ook de visite. Zelfs zijn eigen moeder. Na verloop van tijd begon ik Fred helemaal te ontlopen. Ik was het zat om zijn pispaal te zijn en alleen maar nare opmerkingen naar mijn hoofd te krijgen, terwijl ik mijn best deed om Fred niet voor zijn hoofd te stoten. Ik ging ook altijd pas naar bed als hij al sliep. Ik had er geen behoefte meer aan om ‘gezellig' naast hem te liggen.

Op een gegeven moment heb ik een vakantie naar Nederland geboekt. Het leek me goed om een time-out te nemen. Fred was het er mee eens dat ik met de kinderen er een tijdje tussenuit zou gaan. We spraken af dat we niemand over onze problemen zouden vertellen. We zouden doen alsof Fred geen vrij van zijn werk kon krijgen. Naarmate de vakantie dichterbij kwam, ging het steeds verder bergafwaarts met onze relatie. We praatten nauwelijks nog met elkaar. Als we al met elkaar spraken, dan waren het discussies over de kinderen. Ik vond dat Fred veel te zware straffen uitdeelde. Toen Jasper zijn fiets vergat binnen te zetten, wilde Fred hem uit elkaar halen. En als hij ergens speelgoed vond, gooide hij het gewoon in de vuilnisbak. Fred bleef het ook normaal vinden om de kinderen uren op de bank te laten zitten als straf en van ze te eisen dat ze geen geluid maakten.

 De druppel was dat Fred een programma op de computer zette waarmee hij alle mails en chats van mij met familie in Nederland kon nalezen. Daar hebben we een ontzettende ruzie over gehad. Ik heb hem toen gezegd dat ik definitief naar Nederland terug wilde. Voordat we naar Canada vertrokken, had hij immers in het bijzijn van mijn familie beloofd dat we terug zouden gaan als iemand van ons heimwee kreeg. Natuurlijk hebben we flinke discussies gehad, maar uiteindelijk ging Fred er mee akkoord dat ik terug naar Nederland zou gaan met de kinderen. Ook maakten we afspraken over de verdeling van de spullen. Hij heeft ons nog naar het vliegveld gebracht. In het vliegtuig moest ik zelfs even huilen. We hadden een rothuwelijk achter de rug, maar ik dacht toen in ieder geval nog dat ik hem kon vertrouwen.

 Na anderhalf jaar in Canada te hebben gewoond gingen wij met zijn drietjes in Nederland voorlopig bij mijn ouders wonen. Jasper ging weer naar zijn oude school. Hij vond het geweldig. Fred belde regelmatig. Maar hij wilde alleen maar praten over zichzelf en over hoe zielig hij was. Na een paar maanden kwam hij naar Nederland om met me te praten. Hij probeerde me over te halen om weer mee terug naar Canada te gaan, maar dat wilde ik niet. Hij mocht van mij iedere dag de kinderen zien. Veiligheidshalve ging ik altijd mee. Fred is altijd iemand geweest met de mentaliteit: ‘krijg ik iets niet, dat krijgt niemand het'. Het leek me dus veiliger om er bij te blijven. De uitjes samen waren vreselijk. Hij deed poeslief en probeerde me steeds over te halen toch mee terug te gaan. Als bleek dat ik dat niet wilde, gooide hij het over een andere boeg. Dan werd hij agressief en gemeen.

In een laatste gesprek zei hij dat hij me een goede moeder vond en dat het hem beter leek als de kinderen bij mij bleven. Hij heeft me zelfs iets laten ondertekenen waarin stond dat we beiden voor vijftig procent de voogdij over de kinderen zouden hebben. Ik vond dat prima. Fred is en blijft de vader van Jasper en Lisa. Ik vind niet dat je iemand een ouder mag ontnemen.

Toen ik de echtscheidingsprocedure in Nederland in gang zette, met medeweten van Fred, kwam ik voor een grote verrassing te staan. Het bleek dat Fred ondertussen een zaak tegen mij aangespannen had in Canada. Hij klaagde me aan voor kidnapping van de kinderen en vroeg de algehele voogdij over hen. Hij had gekregen wat hij wilde. Zijn kant van het verhaal werd als waarheid aangenomen. Het was niet nodig om mijn kant van de zaak te horen. Ik heb onmiddellijk Freds ouders gebeld. Die waren net zo verbijsterd als ik. Ze wisten nergens van. Ik kreeg het advies een goede advocaat te zoeken in Canada om de zaak recht te trekken. Dat heb ik gedaan. Tot mijn grote ontzetting had procederen geen zin. De rechter wilde mij niet belonen voor de zogenaamde kidnapping. Jasper en Lisa moesten op 1 januari 2002 weer bij hun vader terug in Canada zijn. Ik kon het niet geloven. Zelfs een rechtzaak in Nederland haalde niets uit. Het is niet de gewoonte om tegen de rechtspraak van een land als Canada in te gaan. Uiteindelijk zijn Jasper en Lisa op 15 februari 2002 door Fred bij me weggehaald. Ik zal nooit de zelfingenomen blik van hem vergeten. Hij had zoiets over zich van ‘ik heb lekker gewonnen'. Alsof het daar om gaat. Dat de kinderen gillend, huilend en schoppend met hem mee gingen, liet hem koud. Hij dreigde ze met de politie. Ik vergeet ook nooit die smekende blik in de ogen van mijn kinderen. 'Help ons toch!' Mijn ouders en ik konden niets anders dan beloven dat we ze de volgende dag nog zouden opzoeken. Als we ze niet mee zouden geven, zou de politie ze komen halen. Dat wilden we de kinderen besparen.

We hebben ze trouwens de volgende dag niet meer kunnen opzoeken, ook al was dat afgesproken. Fred was gewoon nergens traceerbaar. Ik voelde me diep ongelukkig. Nu zouden Jasper en Lisa denken dat ik ze gewoon in de steek liet. Ik kan nog steeds niet geloven dat het allemaal werkelijk gebeurd is. Jasper en Lisa horen bij hun moeder die zich driehonderd procent voor ze inzet. Ze horen niet bij een vader die het liefste zo lang mogelijk uitslaapt en wil dat ze de hele dag stil op de bank zitten. Want o wee als ze geluid maken en hem wekken uit zijn slaap. Dan is het huis te klein…

In eerste instantie kon ik niet naar Canada om mijn kinderen te bezoeken. Ik werd namelijk gezocht wegens kidnapping. Het is idioot maar waar. Toen de weg wel vrij was om ze te bezoeken, mocht dat alleen onder allerlei voorwaarden. De voorwaarden van Fred dus. Ik moest mijn paspoort inleveren en mocht ze elke dag tussen tien uur 's morgens en zeven uur 's avonds zien. Ze mochten niet bij mij ergens logeren in Canada. Ik moest iedere dag twee uur heen en twee uur terugrijden om ze te halen en te brengen. Mijn moeder en zus waren ook mee. Tijdens die vakantie deed Fred van alles om me te dwarsbomen. Ik mocht Jasper bijvoorbeeld niet op zijn verjaardag zien. En op een andere dag had hij ze opeens bij iemand anders ondergebracht. Ik heb mijn Canadese advocaat er op moeten zetten om Fred te dwingen zich aan de afspraken te houden. We schrokken ons rot toen we de kinderen zagen. Ze waren mager en hadden gele tanden met veel plak en ontzettende lange nagels. Ook Jaspers haar was lang en piekerig. Ze droegen kleding die ze niet pasten en die kleding droegen ze iedere dag opnieuw. Ze stonken ontzettend. Uiteindelijk heb ik andere kleding voor ze gekocht. Ik maakte me zorgen om Lisa's eet- en drinkgewoonten. Eigenlijk wilde ze helemaal niet eten en drinken evenmin. Langzaam maar zeker heb ik haar aangeleerd om beter te eten en te drinken. Waar ik van schrok was haar reactie op geluid. Ze kon helemaal niet tegen harde geluiden. Dan gilde ze ‘Stil, stil, stil'.

Het was aan de ene kant een heerlijke tijd met de kinderen. Ze waren iedere dag dolblij als ik ze kwam halen. Ze genoten met volle teugen van onze uitjes naar bijvoorbeeld het zwembad. Lisa week geen moment van mijn zijde en zei steeds maar dat ze bij mij wilde blijven. Als ik ze weer thuis bracht werden ze naarmate we in de buurt kwamen steeds stiller en stiller. Het was allemaal zo dubbel. Ik wist dat Fred het helemaal niet leuk zou vinden, dat de kinderen zo dol op mij waren. Wat dat betreft werkte hun aanhankelijkheid naar mij toe alleen maar averechts. Het was vreselijk om ze weer achter te laten, dus een tweede vakantie volgde al snel. Wat ik zo ontzettend gemeen van Fred vind is dat Jasper heel graag drie maanden naar Nederland wilde komen met zijn zusje. Ze hebben namelijk drie maanden zomervakantie in Canada. En terwijl Fred tegenover Jasper deed alsof hij die vakantie aan het regelen was, maakte hij mij goed duidelijk dat er geen sprake van kon zijn.

Inmiddels heb ik mijn kinderen nu een jaar niet gezien. Fred werkt heel erg tegen. Van de Centrale Autoriteit in Canada en Nederland, waar ik om hulp vroeg, hoef ik geen steun te verwachten. Ze vertelden me doodleuk dat er wel in de wet staat dat ik recht heb op een bezoekregeling, maar dat het maar een formaliteit is. Fred kan doen wat hij wil en doet dat dan ook. Hij geniet er van om macht over iedereen uit te oefenen en vooral over mij. Ik kan nog een laatste gerechtelijke procedure tegen hem aanspannen in Canada, maar die is zo duur dat ik het niet kan betalen. Ook geeft mijn advocaat me weinig kans van slagen. Ik ben echt ten einde raad. Ik weet dat Fred niet goed voor Jasper en Lisa zorgt. Dat ik ze niet kan beschermen, maakt me gek van verdriet.

Toen mijn moeder ons verhaal op een internetsite plaatste en Fred er lucht van kreeg, mocht ik ze zelfs niet meer spreken door de telefoon voor straf, totdat het verhaal er af gehaald zou zijn. Inmiddels blijkt dat Fred zich niet aan zijn afspraken houdt. Inmiddels staan er twee verhalen van mijn moeder op internet. Het maakt toch niet uit. Ik heb wel eens aan kidnapping gedacht, zo radeloos ben ik. Maar ik weet dat dat nergens toe leidt. Als je dan opgepakt wordt, heb je geen enkel recht meer en moeten de kinderen toch weer terug. Ik wil ze niet nog meer trauma's bezorgen. Iemand van de nationale ombudsman probeert nu iets voor me te doen. Dat is mijn laatste hoop. Als er niets gebeurt, zie ik mijn kinderen pas weer als ze meerderjarig zijn.'' Vriendin Vertrouwd Door: C & M Media