Vertaling



RSS

ADS


Ontvoerd door mama Afdrukken E-mail
Toegevoegd door Redactie   
donderdag 16 april 2009     Hits: 6048
Met je kind terugkeren naar Nederland na een mislukte relatie in het buitenland: dat kan leiden tot een aanklacht wegens ontvoering.
Dat lijkt een slechte grap en niet meer dan een formaliteit, maar de meeste ouders – meestal moeders – zien hun kind vervolgens toch gedwongen vertrekken. ‘Ik huil bijna elke avond.’
  1. Zaak 1.
    Michelle van der Heijden (28), journalist, moeder van John (8). Negen jaar geleden getrouwd met een Amerikaan. Beschuldigd van kinderontvoering nadat ze had besloten met haar zoon in Nederland te blijven wonen. Ze dook onder.
    Een misdadiger voelde ze zich. ‘Alsof ik een criminele crackverslaafde was.’ Vier jaar geleden werd Michelle van der Heijden aangeklaagd wegens kinderontvoering. Van de kinderrechter kreeg ze te horen dat John, haar destijds 4-jarige zoontje, binnen een week terug moest naar zijn vader in de Verenigde Staten. Van der Heijden: ‘Ik mocht het hoger beroep niet eens afwachten. What the hell is this?, dacht ik. Ik snapte er niks van. Hoe kon ik een kinderontvoerder zijn?’ John was geboren in de Verenigde Staten, maar na een paar jaar wilde Van der Heijden terug naar Nederland. ‘Ik miste mijn familie en het Nederlandse leven en wilde graag dat mijn zoon in Nederland zou opgroeien.’ Met haar relatie ging het niet goed en het stel hoopte in Nederland een nieuwe start te kunnen maken. Haar Amerikaanse partner stemde in eerste instantie in met een vertrek naar Nederland. Hij vond in Amsterdam een baan in de ict en alles leek geregeld. John werd ingeschreven op een Nederlandse basisschool en ze gingen op zoek naar een huis in Nederland. Maar haar partner bedacht zich. Hij ging terug naar Amerika en liet maar weinig van zich horen. Een paar maanden later ontving ze een brief van de Centrale Autoriteit internationale kinderontvoering (CA), een onderdeel van het Nederlandse ministerie van Justitie, met de mededeling dat ze werd aangeklaagd voor kinderontvoering. Van der Heijden: ‘Blijkbaar is mijn ex in Amerika met een advocaat gaan praten en ontdekte hij dat hij John kon terughalen. Omdat John daar de eerste jaren van zijn leven heeft gewoond, had zijn vader de wet achter zich.’ Bij kinderontvoering wordt al snel gedacht aan moslimvaders die hun kinderen illegaal meenemen naar landen rond de Middellandse Zee. Maar in de praktijk zijn de meeste kinderontvoerders vrouwen zoals Michelle van der Heijden. Vrouwen die, als hun huwelijk met een buitenlandse partner stukloopt, hun kinderen meenemen naar Nederland. Dat is niet toegestaan, tenzij de partner toestemming geeft. Het Haags kinderontvoeringsverdrag stelt dat een kind moet blijven in het land waar het is opgegroeid. Het verdrag stamt uit 1980 en werd opgesteld door westerse landen om te voorkomen dat ouders hun kinderen zouden meenemen naar een ander land. Het idee was toen dat vooral mannen dit zouden doen, maar de tegenwoordige praktijk leert dat het verdrag vooral gevolgen heeft voor vrouwen. Het Centrum Internationale Kinderontvoering (Centrum IKO) registreerde vorig jaar 51 ontvoeringen. Bij ruim 70 procent was het de moeder die de kinderen ‘ontvoerde’. ‘Vaak zijn ze zich van geen kwaad bewust’, zegt advocaat Jack Schoenmakers, die veel van dit soort zaken behandelt. ‘Het gaat veelal om jonge kinderen, die grotendeels door de moeder worden verzorgd. Na een scheiding richt zo’n moeder zich al snel op Nederland. Ze heeft geen huis meer in het buitenland, heeft vaak geen werk en wil bij haar eigen familie en in haar eigen land zijn. Omdat de moeder meestal de zorg over de kinderen heeft, denkt ze dat ze in haar recht staat. Niet zelden wordt tijdens een vakantie impulsief besloten om in Nederland te blijven. Dat een moeder zich op dat moment schuldig maakt aan kinderontvoering, is vaak een verrassing.’
    Van der Heijden weigerde haar zoontje terug te laten gaan naar zijn vader. ‘Mijn ex werkte 60 uur per week en had amper een band met John. Ik had altijd voor hem gezorgd. Dat hij volgens de wet recht had op John, was in mijn ogen krom. Ik kon hem onmogelijk loslaten.’ Ze dook onder: ze reed kriskras door Frankrijk en Spanje. ‘Het was net een film. Als we ergens een huisje huurden, zei ik dat mijn man ons huis aan het verbouwen was en dat ik daarom alleen met mijn zoontje op reis was. Ik verwachtte niet dat ik binnen twee dagen bij Interpol bekend zou staan, maar ik was er voortdurend mee bezig uit handen van de politie te blijven. Ik had mijn vluchtplan klaarliggen. Via Marokko wilde ik naar Dubai reizen, waar ik in mijn jeugd heb gewoond. Omdat zowel Marokko als Dubai het verdrag niet erkent, zou ik daar veilig zijn.’ Omdat haar ex in eerste instantie had toegestemd met een vertrek naar Nederland en dat ook op papier had gezet, won Van der Heijden uiteindelijk in hoger beroep, maar ze is een van de weinigen. ‘Laatst was ik op een lotgenotendag. Van de dertig moeders die er waren, was ik de enige die haar kind nog bij zich had.’ ‘Het merendeel van de kinderen wordt uiteindelijk teruggestuurd’, beaamt advocaat Schoenmakers. ‘Het verdrag kijkt niet naar wie het kind verzorgt of naar de band die de vader met het kind heeft. Ook de nationaliteit van een kind is niet van invloed. De verblijfplaats is het enige waar de rechter van uitgaat. Alleen als een moeder kan aantonen dat haar ex de kinderen bijvoorbeeld mishandelde en dat ze bij terugkeer in een ondraaglijke situatie terechtkomen, maakt ze een kans. Maar vaak ontbreken daarvoor de bewijzen. Mondelinge afspraken gelden niet. Een vader kan in eerste instantie zeggen: ‘Het is goed, ga maar met de kinderen terug naar Nederland’, maar als hij het kind vervolgens terug eist, heb je toch een groot probleem.’ Volgens Schoenmakers gebeurt het geregeld dat kinderen worden teruggestuurd naar een vader met wie ze al jaren geen contact meer hebben. Het verdrag hoeft niet in de prullenmand, maar er zou beter moeten worden gekeken naar het belang van de kinderen, vindt hij. ‘Het verdrag maakt dat de ouders in een machtsstrijd verwikkeld kunnen raken. Wat het beste is voor de kinderen, wordt dan uit het oog verloren.’
  2. Zaak 2.
    Simone van Eechoud (39), consultant. Moeder van Chloe (7). Beschuldigd van kinderontvoering omdat ze haar dochter ongeoorloofd in Nederland zou hebben achtergehouden. Haar dochter is inmiddels terug naar Australië.
    ‘Ik huil bijna elke avond’, zegt Simone van Eechoud. Ruim anderhalf jaar geleden werd ze geconfronteerd met zes politieagenten die haar dochter Chloe kwamen ophalen en haar op het vliegtuig zetten naar Australië, terug naar haar vader. Van Eechoud: ‘Bij de Raad voor de Kinderbescherming mocht ik nog een uurtje onder begeleiding afscheid van haar nemen. Het was afschuwelijk. Hoe kun je een kind van 5 uitleggen dat je als moeder niet meer voor haar mag zorgen?’ Nu moet ze het doen met een wekelijkse webcamsessie met haar dochter en af en toe een telefoontje. Bovendien mag Chloe elk jaar drie weken naar Nederland komen en kan Van Eechoud haar twee keer per jaar drie weken bezoeken in Australië. Maar vanwege haar werk kan zij niet elk jaar zes weken naar Australië. Voor de regeling heeft ze tien maanden moeten procederen. ‘Mijn ex werkt alles tegen. Zo wil hij nu weer dat de webcamsessies en de telefoontjes op een dag worden gehouden dat ik moet werken. Ik moet telkens een nieuw gevecht aangaan. Dat is zwaar. En financieel is het niet op te brengen. Chloe bezoeken kost me elke keer duizenden euro’s.’ Van Eechoud werkte als hostess in Griekenland toen ze haar man, een Australiër, ontmoette. Tien jaar woonde ze in Australië, maar na de geboorte van Chloe ging de relatie met haar ex bergafwaarts. ‘Ik had heimwee en miste mijn familie.’ Ze gingen met het gezin naar Nederland en eenmaal hier wilde ze niet meer terug. ‘Ik vond het heerlijk in Nederland. Ik genoot van mijn familie en Chloe vond het hier fijn. Nederland is een veel leuker land voor een kind om te wonen. Het leven is hier vrijer en een kind kan bijvoorbeeld overal naartoe op de fiets.’ In eerste instantie zou haar ex ook in Nederland blijven, maar na drie maanden keerde hij terug vanwege zijn werk. De relatie liep stuk. Van Eechoud: ‘Mondeling spraken we af dat Chloe bij mij zou blijven. Daar vertrouwde ik op. Maar na anderhalve maand kwam de brief waarin hij Chloe terugvorderde.’
    In eerste instantie won ze de rechtszaak, maar in hoger beroep won haar ex. Teruggaan naar Australië was voor haar geen optie. ‘Ik had er niets meer. Geen werk, geen huis. Bovendien liep ik het risico bij de grens te worden gearresteerd vanwege kinderontvoering. Bovendien was ik bang dat mijn ex de omgang met Chloe zou traineren. Dat zou ik niet aankunnen; bij haar in de buurt wonen en haar niet kunnen zien. Maar het doet elke dag pijn. Ik mis haar vreselijk. Ik houd een dagboek bij zodat ik haar later hopelijk duidelijk kan maken hoe ik me heb gevoeld. En in haar kamer staan nog steeds haar spulletjes. Het ergst is dat mijn ex haar grotendeels door zijn familie laat verzorgen. Ze zit elke dag van acht tot zes op school; ze gaat naar de voorschoolse en de naschoolse opvang. Mijn ex houdt van Chloe, maar hij luistert niet naar haar. Chloe zegt nog steeds dat ze bij mij in Nederland wil wonen.’
    De terugkeer is voor de kinderen vaak een traumatische gebeurtenis, zeker als ze onder politiebegeleiding op het vliegtuig worden gezet naar een vage vaderfiguur in een ver land. ‘Meegenomen worden door hun moeder ervaren kinderen niet als ontvoering’, zegt kinderpsychologe Liesbeth Groenhuijsen, die geregeld bij dit soort zaken wordt betrokken om een analyse te maken van de belangen van de kinderen. ‘De meeste moeders willen het beste voor hun kinderen en in de zaken die ik heb begeleid, was er nooit sprake van een goede band tussen de vader en de kinderen. Maar ook als er wel een goede band is, is terugsturen ingrijpend. Vaak hebben deze kinderen al veel meegemaakt. Een scheiding is al ingrijpend genoeg en in de periode erna heeft een kind juist stabiliteit en rust nodig. Dat krijgt een kind in deze situatie niet. Meestal wonen ze alweer een tijd in Nederland voor ze terug moeten. Ze gaan hier naar school, hebben vriendjes. Vervolgens moeten ze weer opnieuw beginnen.’ Volgens Groenhuijsen zou een goede internationale omgangsregeling in veel gevallen een betere oplossing zijn. ‘Met de moderne communicatiemiddelen kun je een eind komen.’ Dat zegt ook Els Prins, directeur van het Centrum IKO. ‘Het verdrag veroorzaakt strijd tussen ouders, terwijl uit onderzoek in het buitenland blijkt dat 50 procent van de ouders er uiteindelijk wel uitkomt als ze goed worden begeleid. Vaak is een vader al tevreden met een goede omgangsregeling. Daarom pleiten wij ervoor dat er een groep internationale mediators komt om deze ouders te begeleiden.’
  3. Zaak 3.
    Margot Boone (39), pedagogisch werker. Moeder van Beau (9). Ze maakte zich schuldig aan kinderontvoering toen ze met haar dochter uit Australië terugkeerde naar Nederland. Beau is nog in Nederland.
    Het dorp Yerseke, Zeeland. Het is begin juli en Beau eet vanmiddag bij haar opa en oma, die naast haar school wonen. ‘Beau is hier gelukkig’, zegt haar moeder Margot Boone. ‘Ze heeft veel vriendinnetjes in het dorp, ze heeft haar familie om zich heen en we hebben een lekkere tuin om in te spelen.’ Margot en Beau wonen veertien maanden in Nederland, maar het is nog steeds niet zeker of Beau in Nederland mag blijven. ‘Het is een slepend proces’, zegt Boone. ‘Ik probeer Beau een zo normaal mogelijk leven te laten leiden, maar dat is bijna onmogelijk als je weet dat ze van de ene op de andere dag kan worden teruggestuurd.’ In tegenstelling tot veel moeders keerde Boone niet halsoverkop terug na haar scheiding. Ze wachtte in Australië de echtscheidingsprocedure af, waarin werd geregeld dat ze met haar dochter kon terugkeren naar Nederland. Met haar vader had haar dochter nog nauwelijks contact. Boone: ‘Hij heeft een jaar lang niets van zich laten horen. Ik wist niet eens waar hij woonde.’ Ze was nog geen maand in Nederland toen ze een brief van de Centrale Autoriteit ontving. ‘Daarin stond dat ik werd beschuldigd van kinderontvoering. In eerste instantie moest ik lachen. Ik belde de CA en zei dat het een misverstand moest zijn. ‘Ik heb hier alle papieren’, zei ik. Maar de vader had zich bedacht, zeiden ze.’ Inmiddels is de zaak behandeld bij de rechtbank, het gerechtshof en de Hoge Raad. De ene instantie vond dat Beau mocht blijven, volgens de andere moest ze terug. Half juli deed het gerechtshof in Amsterdam uitspraak: Beau mag blijven. Waarschijnlijk is de zaak hiermee afgedaan. Bijzonder is dat de rechter van het gerechtshof de mening van de 9-jarige, die graag bij haar moeder wil blijven, meewoog. In veel gevallen gebeurt dat niet. Ze kan maar niet begrijpen hoe ze in deze situatie is terechtgekomen, zegt Boone. ‘Natuurlijk had ik liever gezien dat ze een goede band had met haar vader. Als dat zo was geweest, was ik in Australië gebleven. Maar hij heeft zich nooit om Beau bekommerd. Hij speelt een machtsspel met mij, terwijl ik niet denk dat hij daadwerkelijk voor Beau zou kunnen en willen zorgen.’
    Ook de andere moeders hadden het liever anders gezien. ‘Tegen John spreek ik nooit kwaad over zijn vader’, zegt Michelle van der Heijden. ‘Een goede omgangsregeling was voor iedereen beter geweest. Maar inmiddels heb ik al jaren niets van mijn ex gehoord.’

De naam Michelle van der Heijden is uit privacyoverwegingen gefingeerd.

tekst: Rosa Koelemeijer

bron: Volkskrant Magazine, 23 augustus 2008 (pagina M20)

 
Volgende >

Statistiek

Nu: 2018-04-23 02:29
Geopend: 2002-04-02
Gesloten: 2009-08-02
Leden: 620
Artikelen: 382
Links naar sites: 60
Bezochte pagina's: 3362655
Links van sites: 21759

ADS

© 2018 BUITEN-WESTEN
Logo Design Webdesign Webdesignbureau Hurby